Trimethylindium
Sjabloon:Infobox chemische stof
Trimethylindium, vaak afgekort tot TMI of TMIn, is een organo-indium-verbinding met de formule of met meer nadruk op de structuur: . Het is een kleurloze, vaste pyrofore stof.[1] In tegenstelling tot trimethylaluminium, maar net als trimethylgallium, (methylverbindingen met elementen uit dezelfde groep) is TMI monomeer.[2]
Synthese
Van TMI zijn verschllende syntheses bekend:
- De Grignardreactie van indium, magnesium en broommethaan levert, na intermediaire vorming van methylmagnesiumbrimde, TMI op.[3]
- Een tweede methode wordt gevormd door de metathese van Indium(III)chloride of Indium(III)bromide met Methyllithium.[3][4]
- Een laatste mogelijkheid wordt gevord door de transmetallatie van metallisch indium met dimethylkwik bij 135 °C.[3][4]
Eigenschappen
In vergelijking met trimethylaluminium en trimethylgallium, is een zwakker lewiszuur. Het vormt adducten met secondaire amines en fosfines.[5] Van een complex met de heterocyclische triazine ligand is de structuur vastgesteld: Indium is zesvoudig gecoördineerd. De -hoeken zijn 114°−117°. Met triazine worden drie lange bindingen van Sjabloon:Nowrap gevormd, de -hoek is Sjabloon:Nowrap.[6]
Structuur
In de gasfase is monomeer, met een trigonale, vlakke structuur. In benzeen-oplossingen vormt TMI tetrameren.[5] Als vaste stof komt TMI in twee vormewn voor: een tetragonale fase die ontstaat bij sublimatie, en een rombische fase met een lagere dichtheid die in 2005 gevonden werd toen TMI omgekristalliseerd werd uit hexaan.[7]
In de tetragonale vorm is tetrameer zoals in de benzeen-oplossing en treden er bruggen op tussen de tetrameren, waardoor een oneindig netwerk ontstaat. Elk indium-atoom is vijfvijdig gecoördineerd in een vervormde trigonale bipyramide, in heg equatoriale vlak zijn de drie bindingen kort (ca. 216 pm) de axiale bindingen die de -eenheden tot tetrameren binden zijn met 308 pm duidelijk langer. De In-C bindingen die de tetrameren tot het netwerk koppelen zijn nog langer, 356 nm.[8] In vaste toestand vertonen trimethylgallium () en trimethylthallium () een vergelijkbare structuur.[8] De vorming van het netwerk in de vaste toestand is verantwoordelijk voor het relatief hoge smeltpunt van 89°-89,8 °C in vergelijking met tri-ethylindium dat al smelt bij −32 °C.[5]
De rombische vorm van vormt cyclische hexameren, waarbij de ring uit 6 -eenheden bestaat. De hexameren vormen ook een oneindig netwerk. De indium-atomen zijn opnieuw vijf-gecoördineerd met equatoriale C-In -bindigslengten van 216,7 pm, axiale C-In-bindingen (binnen het hexameer) van 302,8 pm en 313,4 pm voor de bindingen die het netwerk vormen.[7]
Toepassingen in de microelectronica
Indium is een component in verschillende halfgeleiders, waaronder Sjabloon:Nowrap, Sjabloon:Nowrap Sjabloon:Nowrap Sjabloon:Nowrap, Sjabloon:Nowrap Sjabloon:Nowrap , and . Deze materia;en worden allemaal verkregen via metalorganische dampfase epitaxy[9] (MOVPE <Eng.: metalorganic vapour-phase epitaxy) waarbij TMI meestal gebruikt wordt als de component waarmee het indium geleverd wordt. Een hoge graad van zuiverheid is in deze procedure vereist (99.9999% pure or greater).[10][11]
Dampdrukvergelijking
De dampdruk van TMI wordt beschreven met de vergelijkingequation log(P) = 10,98−3204/T. De druk P wordt hierbij uitgedrukt in torr, de temperatuur T in kelvin. Voor de meeste MOVPE-toepassingen voldoet deze formule.[12]
Veiligheid
TMI is een pyrofore stof.[13]
- ↑ Sjabloon:Cite journal1
- ↑ Greenwood, Norman N.; Earnshaw, Alan (1997). Chemistry of the Elements (2nd ed.). Butterworth-Heinemann. p. 262. Sjabloon:ISBN.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Georg Brauer (Hrsg.), unter Mitarbeit von Marianne Baudler u. a.: Handbuch der Präparativen Anorganischen Chemie. 3., umgearbeitete Auflage. Band II, Ferdinand Enke, Stuttgart 1975, Sjabloon:ISBN, S. 864.
- ↑ 4,0 4,1 Wiberg, E.; Wiberg, N.; Holleman, A.F.: Anorganische Chemie, 103. Auflage, 2017 Walter de Gruyter GmbH & Co. KG, Berlin/Boston, Sjabloon:ISBN, S. 1405–1407, (abgerufen über De Gruyter Online).
- ↑ 5,0 5,1 5,2 CVD of compound semiconductors, Precursor Synthesis, Development and Applications, Anthony C. Jones, Paul O'Brien, John Wiley & Sons, 2008, Sjabloon:ISBN
- ↑ Greenwood, Norman N.; Earnshaw, Alan (1997). Chemistry of the Elements (2nd ed.). Butterworth-Heinemann. p. 263. Sjabloon:ISBN.
- ↑ 7,0 7,1 Sjabloon:Cite journal1
- ↑ 8,0 8,1 Inorganic Chemistry, (2d edition), Catherine E. Housecroft, Alan G. Sharpe, Pearson Education, 2005, Sjabloon:ISBN , Sjabloon:ISBN
- ↑ Engelse Wikipedia: Metalorganic vapour-phase epitaxy
- ↑ Sjabloon:Cite journal1
- ↑ Sjabloon:Cite journal1
- ↑ Sjabloon:Cite journal1
- ↑ Chemistry of Materials (2000); Sjabloon:Doi