Telmaat

Uit testwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

In de maattheorie, een deelgebied van de wiskunde, is de telmaat een intuïtieve manier om een maat op te leggen aan een verzameling: de "grootte" van een eindige deelverzameling is het aantal elementen van deze deelverzameling. Van een oneindige deelverzameling is de telmaat ook oneindig.

Definitie

Laat (Ω,Σ) een meetbare ruimte zijn met Σ de sigma-algebra van alle deelverzamelingen van Ω. De functie μ op deze meetbare ruimte, gedefinieerd door:

μ(A)={|A|voor eindige deelverzamelingen AΩvoor oneindige deelverzamelingen AΩ

heet de telmaat, en is een maat op (Ω,Σ).

Daarbij is |A| de kardinaliteit van A, dus voor eindige deelverzamelingen het aantal elementen.

De telmaat maakt het mogelijk veel uitspraken over Lp-ruimten, zoals de ongelijkheid van Cauchy-Schwarz, de ongelijkheid van Hölder of de ongelijkheid van Minkowski, om te zetten naar een meer bekende setting. Als Ω={1,,n} en S=(Ω,Σ,μ) de maatruimte is met telmaat μ op Ω, dan is Lp(S) gelijk aan n (of n), met een norm gedefinieerd door

xp=(i=1n|xi|p)1/p

voor x=(x1,,xn). Het delen van de telmaat μ door het aantal n van elementen in Ω geeft de discrete uniforme verdeling.

Als Ω de verzameling van natuurlijke getallen is en S de maatruimte met telmaat op Ω, dan bestaat Lp(S) uit de rijen x=(xn) waarvoor geldt

xp=(i=1|xi|p)1/p<

Deze zogenaamde Lp-ruimte wordt vaak geschreven als p.

De telmaat op telbare verzamelingen is ook nuttig om stellingen uit Lebesgue-integratie theorie toe te passen op rijen. Voorbeelden zijn onder andere de monotone convergentiestelling, het lemma van Fatou, de gedomineerde convergentiestelling en de stelling van Fubini.