Stelling van Hirzebruch-Riemann-Roch

In de differentiaalmeetkunde, een deelgebied van de wiskunde, is de stelling van Hirzebruch-Riemann-Roch (HRR), vernoemd naar Friedrich Hirzebruch, Bernhard Riemann, en Gustav Roch, het resultaat van Hirzebruch uit 1954, dat heeft bijgedragen aan de stelling van Riemann-Roch voor complexe algebraïsche variëteiten van alle dimensies. Het was de eerste succesvolle veralgemening van de klassieke stelling van Riemann-Roch op Riemann-oppervlaken naar alle hogere dimensies, en baande de weg voor de stelling van Grothendieck-Hirzebruch-Riemann-Roch, die drie jaar later werd bewezen.

Formulering van de stelling van Hirzebruch-Riemann-Roch

De stelling van Hirzebruch-Riemann-Roch geldt voor elke holomorfe vectorbundel $E$ op een compacte complexe variëteit $X$, om de holomorfe Euler-karakteristiek van $E$ in de schoofcohomologie te berekenen, te weten de alternerende som

$\chi (X,E)=\dim H^0(X,E)-\dim H^1(X,E)+\dim H^2(X,E)-\cdots$

van de dimensies als complexe vectorruimten. Door fundamentele resultaten op het gebied van coherente cohomologie zijn deze dimensies alle eindig, en zijn zij 0, behalve voor de eerste $2n+1$ gevallen, waar $X$ een complexe dimensie $n$ heeft; de som is dus eindig.

Referenties

• Sjabloon:En Sjabloon:Aut Topological Methods in Algebraic Geometry (Topologische methoden in de algebraïsche meetkunde), ISBN 3-540-58663-6