Poynting-vector

De poynting-vector beschrijft de hoeveelheid energie van een elektromagnetisch veld die per tijdseenheid door een eenheidsoppervlak stroomt dat loodrecht op de voorplantingsrichting staat. De uitvinder, waarnaar de vector ook is genoemd, was John Henry Poynting (1884).

De poyntingvector is, zoals de naam al aangeeft, een vector met als richting de voorplantingsrichting. Meestal wordt het symbool S gebruikt. In SI-eenheden is de vector uit te drukken als

𝐒 = \frac{1}{μ} 𝐄 \times 𝐁

waarbij E het elektrisch veld is [(V/m),(N/C)], B $= μ$ H het magnetisch veld (-sterkte H in [A/m]) en $μ$ de permeabiliteit [Henry/m] van het medium. De eenheid van S is dus $\frac{W}{m^{2}}$ ( $k g / s^{3}$ ).

Omdat de grootten van zowel het magnetisch als het elektrisch veld oscilleren in geval van wisselspanning (ac), oscilleert de grootte van de poynting-vector ook. De gemiddelde grootte van de vector over één periode noemt men de bestralingssterkte of irradiance, aangeduid met het symbool Irr.^[1]

Zie ook

Elektromagnetische golven

Sjabloon:Appendix Sjabloon:Navigatie fysische optica

↑ Irradiance of a surface is also, according to the definition of radiant flux, equal to the time-average of the component of the Poynting vector perpendicular to the surface. For a propagating sinusoidal linearly polarized electromagnetic plane wave, the Poynting vector always points to the direction of propagation while oscillating in magnitude.

[1] Irradiance of a surface is also, according to the definition of radiant flux, equal to the time-average of the component of the Poynting vector perpendicular to the surface. For a propagating sinusoidal linearly polarized electromagnetic plane wave, the Poynting vector always points to the direction of propagation while oscillating in magnitude.

[1]

Poynting-vector

Zie ook

Navigatiemenu

Zoeken