Magnetische veldsterkte

De magnetische veldsterkte, meestal aangeduid met het symbool $\overrightarrow{H}$, is een vectorgrootheid die de sterkte van een magnetisch veld uitdrukt. In het SI-stelsel wordt de magnetische veldsterkte uitgedrukt in ampère per meter (A/m). Een oudere eenheid in het cgs-stelsel is de oersted (1 Oe ≈ 79,5775 A/m).

De magnetische veldsterkte hangt volgens de wet van Ampère samen met een elektrische stroom $I$ die door een gesloten lus $C$ met lengte $\ell$ omsloten wordt:

$I=\underset{C}{\oint }\overrightarrow{H}\cdot \mathrm{d}\overrightarrow{\ell }$

De magnetische veldsterkte $\overrightarrow{H}$ is in de wetten van Maxwell de tegenhanger van de magnetische fluxdichtheid $\overrightarrow{B}$, ook magnetische inductie genoemd. De relatie tussen beide is:

$\overrightarrow{B}={\mu }_0(\overrightarrow{H}+\overrightarrow{M})$

waarin ${\mu }_0$ de magnetische veldconstante is en $\overrightarrow{M}$ het magnetische dipoolmoment per volume-eenheid.

In veel gevallen is de magnetisatie $\overrightarrow{M}$ evenredig met het aangelegde magnetische veld, zodat:

$\overrightarrow{B}=\mu \overrightarrow{H}$,

met $\mu$ de magnetische permeabiliteit van het medium.