Derangement

Uit testwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

In de combinatoriek, een deelgebied van de wiskunde, is een derangement (van Frans: déranger, verstoren) een permutatie van de elementen van een verzameling waarbij geen van de elementen op z'n plaats blijft. Een derangement is dus een permutatie zonder dekpunt.

Het aantal mogelijke derangementen van n elementen is gedefinieerd als de subfaculteit !n van n.[1] Men noteert dit aantal ook als Dn of dn en spreekt van derangementgetal of montmortgetal. Tot nu toe is er geen standaard notatie voor de subfaculteit; ook de notatie n¡ wordt wel gebruikt in plaats van !n.[2]

Het probleem van het tellen van het aantal derangementen werd in 1708 voor het eerst beschouwd door Pierre Raymond de Montmort[3], die het probleem oploste in 1713, ongeveer tegelijkertijd met Nicolaas Bernoulli.

Sjabloon:Appendix

  1. De term "subfaculteit" is afkomstig van William Allen Whitworth; zie: Sjabloon:EnFlorian Cajori, A History of Mathematical Notations: Two Volumes in One, p. 77, Cosimo Inc., 2011, ISBN 9781616405717
  2. Sjabloon:EnRonald L. Graham, Donald E. Knuth, Oren Patashnik, Concrete Mathematics (1994), Addison–Wesley, Reading MA. Sjabloon:ISBN
  3. Sjabloon:Frde Montmort, P. R. (1708). Essay d'analyse sur les jeux de hazard. Paris: Jacque Quillau. Seconde Edition, Revue & augmentée de plusieurs Lettres. Paris: Jacque Quillau. 1713