Bismut(V)fluoride

Uit testwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Sjabloon:Infobox chemische stof

Bismut(V)fluoride is een anorganische verbinding met de formule BiFA5. Het is een witte, zeer reactieve stof. BiFA5 is momenteel (februari 2024) vooral wetenschappelijk interessant. Technische toepassingen zijn niet bekend.

Structuur

BiFA5 heeft een polymere structuur, bestaande uit trans-gebrugde, via hoekpunten gekoppelde octaëdrische BiFA6-eenheden. De keten bestaat uit een serie FBiFBiA-eenheden, waarbij de bismut-atomen ieder ook nog vier niet-bruggende fluor-atomen dragen.[1][2] Deze zelfde structuur wordt ook aangetroffen in uranium(V)fluoride ( α-UFA5 ).[1]

Fout bij het aanmaken van de miniatuurafbeelding:
Bestand:Bismuth-pentafluoride-chain-from-xtal-1971-3D-SF.png
Bestand:Bismuth-pentafluoride-chain-packing-from-xtal-1971-3D-balls.png
Keten van BiFA5 eenheden Stapeling van de polymeerketens

Synthese

BiFA5 kan bereid worden door bismut(III)fluoride te behandelen met fluorgas bij 500 °C.[3]

BiFA3 + FA2 500 AA22C BiFA5

Een alternatieve synthese gebruikt chloortrifluoride als fluoriderend reagens:[4]

BiFA3 + ClFA3 350 AA22C BiFA5 + ClF

Reacties

Bismut(V)fluoride is het meest reactieve pentafluoride in de stikstofgroep en het is een extreem sterk fluoriderend reagens. Met water reageert het zeer heftig onder vorming van ozon en zuurstofdifluoride. Bij kamertemperatuur is ook de reactie met jood en zwavel al heftig. BiFA5 fluorideert petroleum (en in het algemeen koolwaterstoffen) tot fluorkoolstof-verbindingen bij de relatief lage temperatuur van 50 °C en oxideert uranium(IV)fluoride tot het hexafluoride bij 150 °C. Met alkalimetaalfluorides reageert het als een lewiszuur en worden verbindingen met het hexafluorbismutaat(V)-ion gevormd.[3]

BiFA5 + NaF  Na[BiFA6]

In waterstoffluoride reageert BiFA5 met nikkelfluoride tot het nikkelzout met dit anion, waarvan dan weer complexen met acetonitril kunnen worden gemaakt.[5] Met een sterke fluoride-donor als xenondifluoride ( XeFA2 ) worden, afhankelijk van de mengerhouding, diverse producten gevormd:[6]

2XeFA2+BiFA5[XeA2FA3][BiFA6]
XeFA2+BiFA5[XeF][BiFA6]
XeFA2+2BiFA5[XeF][BiA2FA11]

Sjabloon:Appendix

  1. 1,0 1,1 Greenwood, Norman N.; Earnshaw, Alan (1997). Chemistry of the Elements (2nd ed.). Butterworth-Heinemann. pp. 561–563. Sjabloon:ISBN
  2. Sjabloon:Citeer journal
  3. 3,0 3,1 Citefout: Onjuist label <ref>; er is geen tekst opgegeven voor referenties met de naam H&W
  4. Sjabloon:Citeer journal
  5. Sjabloon:Cite journal1
  6. Ralf Steudel: Chemie der Nichtmetalle. Synthesen – Strukturen – Bindung – Verwendung. 4. Auflage. Walter de Gruyter, Berlin/Boston 2014, Sjabloon:ISBN, pag. 570.