Bis(trimethylsilyl)peroxide
Sjabloon:Infobox chemische stof
Bis(trimethylsilyl)peroxide (BTSP) is een derivaat van waterstofperoxide, , waarbij beide waterstof-atomen vervangen zin door trimethylsilylgroepen (TMS-groepen). De verbinding is daarmee een 100% watervrije, door TMS-groepen beschermd, derivaat van . BTSP wordt toegepast als oxidatie-middel voor alcoholen, ketonen, fosfines, fosfieten en sulfides. Daarnaast is BTSP ingezet voor elektrofiele hydroxyleringen.[1]
Synthese
De symthese van BTSP is voor het eerst beschreven in 1956[2] waarbij een 85% of watervrije oplossing van waterstofperoxide in ether met pyridine en Trimethylchloorsilaan (TMS-Cl) reageerde.[2][3]
Vanwege het explosiegevaar van hoog geconcentreerd en niet gestabiliseerd waterstofperoxide worden tegenwoordig andere symtheseroutes gebruikt. Hierbij wordt uitgegaan van, zo mogelijk, watervrije adducten van , bijvooreeld natriumpercarbonaat, en silyleringsmiddelen als TMS-Cl, hexamethyldisilazaan (HMDS). Ook onderstaande synthese, wel is waar met het nadeel van een relatief dure hulpstof (DABCO) levert BTSP op:[4]
Voor grotere hoeveelheden BTSP kan gebruik gemaakt worden van de door Jackson[5] beschreven synthese waarbij bis(trimethylsilyl)ureum (BSU) gebruikt wordt dat met fijngemalen carbamideperoxide (het adduct van ureum en waterstofperoxide) na twee keer destilleren 86% BTSP oplevert.
Ook deze synthese kampt met de kosten van een relatief dure uitgangsstof in vergelijking tot TMS-Cl: hexamethyldisilazaan.
Een laatste synthese maakt gebruik van het adduct van hexamethyleentetramine met 30% waterstofperoxide (kwantitatief verkregen uit de reactie van die twee stoffen) met TMS-Cl, waarbij BTSP in een 80% opbrengst verkregen wordt.[6]
Eigenschappen
BTSP is een kleurloze olieachtige vloeistof met een sterke geur. De stof is goed mengbaar met alle gangbare organische oplosmiddelen[1] en aanzienlijk stabieler dan geconcentreerd waterstofperoxide: hij kan in zuivere vorm bewaard en gedestilleerd worden.[6] Omdat bij de syntheses via de methodes met pyridine[7] of DABCO[5] explosie-achtige ontleding optrad (bij contact met metalen), is gepaste voorzichtigheid echter op zijn plaats.[4]
Toepassingen
BTSP is een veelzijdige en nuttige oxidator[8] waarmee thioethers naar sulfonen, fosfines naar fosfinoxides en fosfieten naar fosfaten geoxideerd kunnen worden.[9]
De oxidatieve splitsing van sulfongroepen (desulfonering) verloopt met BTSP schoon en met goede opbrengsten.[10]
Met zwaveldioxide geeft BTSP kwantitatief bis(trimethylsilyl)sulfaat en met zwaveltrioxide bij 20 °C in de molverhouding 1:1 het instabiele bis(trimethylsilyl)peroxomonosulfaat, de trimethylsilylester van peroxomonozwavelzuur (POMZZ). In de molverhouding 1:2 ontstaat het eveneens instabiele bis(trimethylsilyl)peroxodisulfaat (BTMS-PODS).[3] [9]
De in tegenstelling tot POMZZ in organische oplosmiddelen wel oplosbare ester geeft bij de Baeyer-Villiger-oxidatie van ketonen betere resultaten dan POMZZ zelf.[11]

In aanwezigheid van een katalytische hoeveelheid trimethylsilyltrifluoromethaansulfonaat verlopen ook lastigere oxidaties in acceptabele opbrengsten, zoals die van cyclohexanon naar ε-Caprolacton (opbrenst 76%).[12]
Een verdere verbetering wordt gevonden als ionische vloeistoffen als oplosmiddel en katalysator gebruikt worden. 1-Butyl-3-methyl-imidazolium-trifluormethylsulfonat BMIM-OTf[13] is daar een voorbeeld van. Met een katalytische hoeveelheid natriumtriflaat wordt ε-Caprolacton met een opbrengst van 96% uit cyclohexanon verkregen.
De elektrofiele hydroxylering van aromaten met BTSP is door George Andrew Olah beschreven. In aanwezigheid van trifluormethaansulfonzuur wordt mesityleen voor 94% in het overeenkomstige fenol omgezet. Tolueen wordt in een opbrengst van 88% omgezet in cresolen (methylfenolen) met de samenstelling o:m:p = 63:10:27.[14]

Onder invloed van renium-katalysatoren kunnen alkenen in dichloormethaan met BTSP omgezet worden in hun epoxide.[15] De reactie verloopt duidelijk beter dan met het eerder gebruikte methyltrioxorenium in combinatie met waterig waterstofperoxide. Een belangrijk voordeel is ook dat veel goedkopere renium-verbindingen gebruikt kunnen worden zoals renium(VII)oxide. Zelfs in aanwezigheid van sporen water of methanol zijn opbrengsten van meer dan 90% te realiseren.[16]

- ↑ 1,0 1,1 Citefout: Onjuist label
<ref>; er is geen tekst opgegeven voor referenties met de naame-EROS - ↑ 2,0 2,1 Citefout: Onjuist label
<ref>; er is geen tekst opgegeven voor referenties met de naamHahn - ↑ 3,0 3,1 Sjabloon:Chemref
- ↑ 4,0 4,1 Citefout: Onjuist label
<ref>; er is geen tekst opgegeven voor referenties met de naamDembech - ↑ 5,0 5,1 Citefout: Onjuist label
<ref>; er is geen tekst opgegeven voor referenties met de naamJackson - ↑ 6,0 6,1 Sjabloon:Chemref
- ↑ Citefout: Onjuist label
<ref>; er is geen tekst opgegeven voor referenties met de naamSeebach - ↑ Sjabloon:Chemref
- ↑ 9,0 9,1 Sjabloon:Chemref
- ↑ Sjabloon:Chemref
- ↑ Sjabloon:Chemref
- ↑ Sjabloon:Chemref
- ↑ Sjabloon:Chemref
- ↑ Sjabloon:Chemref
- ↑ Sjabloon:Chemref
- ↑ Sjabloon:Chemref