Berylliumbromide

Berylliumbromide (BeBr₂) is een extreem giftige anorganische verbinding van beryllium en broom. De stof komt voor als een wit reukloos hygroscopisch poeder.

Synthese

Berylliumbromide kan bereid worden uit een carbothermische reductie van berylliumoxide met dibroom bij 1100-1200 °C:

$\mathrm{B}\mathrm{e}\mathrm{O}+\mathrm{B}\mathrm{r}{\phantom{A}}_2+\mathrm{C}⟶\mathrm{B}\mathrm{e}\mathrm{B}\mathrm{r}{\phantom{A}}_2+\mathrm{C}\mathrm{O}\uparrow$

Het kan ook rechtstreeks bereid worden uit de samenstellende elementen (bij 1100 °C):

$\mathrm{B}\mathrm{e}+\mathrm{B}\mathrm{r}{\phantom{A}}_2⟶\mathrm{B}\mathrm{e}\mathrm{B}\mathrm{r}{\phantom{A}}_2$

Een alternatieve methode is de reactie van berylliumoxide met waterstofbromide:

$\mathrm{B}\mathrm{e}\mathrm{O}+2\mathrm{H}\mathrm{B}\mathrm{r}⟶\mathrm{B}\mathrm{e}\mathrm{B}\mathrm{r}{\phantom{A}}_2+\mathrm{H}{\phantom{A}}_2\mathrm{O}$

Berylliumbromide werd voor het eerst bereid in 1828 door de Duitse scheikundige Friedrich Wöhler.

Kristalstructuur

Berylliumbromide neemt een orthorombische kristalstructuur aan. Het behoort tot ruimtegroep en de parameters van de eenheidscel bedragen:

• a = 10,32 Å
• b = 5,52 Å
• c = 5,54 Å

In de gasfase komt het voor als dimeer; in de vaste fase neemt het een polymere structuur aan. Sjabloon:Appendix