Brontekst bekijken van Lorenz-ijk

De '''Lorenz-ijk''' (of '''Lorenz-ijking''') definieert een relatie tussen de elektromagnetische potentialen die invariant is onder [[Lorentztransformatie]]s. De [[magnetische potentiaal]] of [[vectorpotentiaal]] '''A''', een vector, en de [[elektrische potentiaal]] φ, een [[scalair]], beide functies op de ruimte-tijd, waaruit de elektromagnetische velden door differentiatie verkregen kunnen worden, worden in deze Lorenz-ijk aan de volgende beperking onderworpen:
:<math> \frac{1}{c^2}\frac{\partial}{\partial t} \varphi + \nabla\cdot \mathbf{A} = 0</math>
Deze relatie heeft dezelfde vorm in coördinatensystemen die via een Lorentztransformatie met elkaar in verband staan. Hierbij wordt (φ / ''c'', '''A''') als een zogenaamde [[vier-vector]] beschouwd, hetgeen overeenstemt met de eigenschappen van het elektromagnetische veld in de [[speciale relativiteitstheorie]]. Deze ijking heet daarom Lorentz-invariant; potentialen die in één coördinatenstelsel aan de Lorenz-ijk voldoen, voldoen in ieder in de speciale relativiteitstheorie toegelaten coördinatenstelsel aan die ijking.

Bovenstaande relatie werd in 1867 voorgesteld door de Deense natuurkundige [[Ludvig Lorenz]]; niet te verwarren met de Nederlandse natuurkundige [[Hendrik Antoon Lorentz|Hendrik Lorentz]].

[[Categorie:Relativiteit]]
[[Categorie:Elektromagnetisme]]